Annemarie stapte uit het leven, Yoeri schreef een boek voor hun kinderen

In dit artikel:

De 34-jarige Annemarie uit Wagenberg overleed op 16 april door zelfdoding. In de maanden daarvoor raakte ze steeds dieper in een depressie, terwijl haar partner Yoeri nauwelijks merkte hoe slecht het met haar ging. Van buitenaf leek hun leven met twee jonge kinderen op orde, maar Annemarie voelde zich volgens haar afscheidsbrieven een slechte moeder en zag steeds minder perspectief. Yoeri ontdekte dat ze was vertrokken; later werd ze dood gevonden in een hotelkamer.

Na haar overlijden verdiepte Yoeri zich in depressie en suïcide. Hij vroeg zich af of hij signalen had gemist, maar besefte ook dat veel mensen hun psychische problemen verborgen houden. Daarom schreef hij voor hun kinderen op wat er was gebeurd, zodat zij later antwoord zouden krijgen op hun vragen. Bij het doorspitten van Annemaries brieven en notities ontdekte hij dat haar kijk op gezamenlijke herinneringen soms sterk verschilde van de zijne. Het schrijven hielp hem bij zijn rouwverwerking.

Aanvankelijk schreef Annemarie dat ze zich in een doolhof zonder uitgang bevond, maar voor haar kinderen wilde blijven doorgaan. In latere brieven werd haar wanhoop groter. Reacties van andere nabestaanden en mensen die zichzelf in haar verhaal herkenden, brachten Yoeri ertoe zijn boek ook met een breder publiek te delen. In *Vertel onze kinderen hoeveel ik van ze hou* wil hij depressie en suïcidale gedachten bespreekbaar maken.

Yoeri benadrukt dat iemand met zulke gedachten niet voortdurend zichtbaar wanhopig hoeft te zijn: mensen kunnen ondertussen naar feestjes, de bioscoop of borrels gaan. Na Annemaries dood probeert het gezin een nieuw evenwicht te vinden. Het verdriet blijft aanwezig en alledaagse stress komt hard aan, maar langzaam krijgt hun leven weer kleur. Trots op het boek en verdriet om de aanleiding bestaan daarbij naast elkaar.