De blijvende impact van oorlog: 4 mei door de ogen van een veteraan

In dit artikel:

Ton van Hooff (69) uit Uden, veteraan en voorzitter van Stichting Veteranen Maashorst, ervaart 4 mei — de Nederlandse Nationale Dodenherdenking — als meer dan één dag per jaar: “Voor mij is het eigenlijk elke dag 4 mei.” Vanaf zijn 22e ging hij als militair op uitzendingen, onder meer naar Afghanistan, Libanon en Bosnië; na zijn eerste missie volgden nog vijf. Van Hooff is actief in regionale herdenkingen en maakt deel uit van het lokale 4mei-comité, omdat hij het belangrijk vindt dat veteranen zichtbaar zijn bij het eerbetoon.

Hij benadrukt dat de herdenkingsdag noodzakelijk blijft: niet alleen om gevallenen in oorlogssituaties te herdenken, maar ook om aandacht te vragen voor mensen die later overlijden door de gevolgen van missies — een groep die volgens hem vaak wordt vergeten. Dagelijks wordt hij bovendien geconfronteerd met sterfgevallen via militaire Facebookgroepen en nieuwsberichten, wat de persoonlijke impact van herinnering continu maakt.

Tegelijkertijd worstelt Van Hooff met de voortdurende stroom van conflicten en de vraag of langdurige buitenlandse betrokkenheid zin heeft gehad. Hij geeft het voorbeeld van Afghanistan: na bijna twintig jaar aanwezigheid veranderde de situatie weinig of snel weer, waardoor hij zich afvraagt wat het doel was van die inzet. Zijn conclusie neigt naar terughoudendheid: buitenlandse samenlevingen hun eigen koers laten volgen en niet onze normen en waarden opleggen.

Van Hooff waardeert wel dat moderne media oorlogen zichtbaar maken en zo empathie en bewustzijn kunnen vergroten, maar hij kiest soms bewust afstand omdat het volgen van al het nieuws deprimerend kan werken. Zijn verhaal maakt duidelijk waarom 4 mei voor hem persoonlijk zwaar en voortdurend actueel is — en waarom blijvende, bredere aandacht voor alle slachtoffers en nasleep van oorlogen nodig blijft.