Hier gaat drugsafval naar toe om verbrand te worden

In dit artikel:

Bij een melding van drugsafval komt eerst het waterschap kijken; het opruimen gebeurt door een gespecialiseerd bedrijf, zoals Strukton Milieutechniek in Breda. Medewerkers in beschermende pakken nemen ter plaatse monsters, bepalen pH en chemische aard (bijvoorbeeld zuur of oplosmiddel) en pompen de stoffen over in veilige verpakkingen. Alles wordt opgeslagen in een brandwerende kluis met lekbakken. Ook de vaten zelf gelden als besmet afval: die worden opengezaagd en apart verpakt.

Nederland verbrandt dit soort afval meestal niet zelf, maar vervoert het naar een drum‑ofverbrandingsoven in Duitsland die tot circa 1.200 °C kan bereiken; na verbranding blijven alleen ongevaarlijke stoffen over. Dergelijke speciale ovens zijn in Nederland vrijwel verdwenen omdat de installaties en exploitatie erg duur zijn. Bovendien gelden strikte regels voor grensoverschrijdend transport: aanleveringstijden en aantallen moeten ruim van tevoren worden aangekondigd zodat Duitse autoriteiten weten wanneer vrachtwagens met gevaarlijke stoffen rijden.

Om kosten en efficiëntie te optimaliseren wacht men vaak tot er een volle vracht is (ongeveer 24 pallets, 5.000–8.000 kg) voordat het naar Duitsland gaat. Het bedrijf heeft een vergunning voor het grensoverschrijdend vervoer. Medewerkers geven aan dat het proces korter en goedkoper zou kunnen als dumpers het afval bij de poort neerzetten, zodat het bedrijf direct kan laden. Een nieuwe aflevering van HOE..? volgt het hele traject van melding tot opruiming en geeft een beeld van het vieze, maar strikt gereguleerde werk.