Een goed velletje gaat jarenlang mee, maar niet voor eeuwig

In dit artikel:

Een oud schilderij staat in dit verhaal symbool voor een traditie die beschadigd kan raken, maar niet zomaar moet worden weggegooid. Zoals waardevolle kunst met zorg wordt gerestaureerd, moet ook carnaval worden onderhouden met respect voor zijn geschiedenis en betekenis.

In ’s-Hertogenbosch stond carnaval aan het einde van de negentiende eeuw onder druk. De katholieke Kerk, vooral bisschop Godschalk, vond het feest te losbandig en probeerde het terug te dringen. Bossche notabelen kozen echter voor een andere aanpak: ze verfijnden en veredelden het carnaval, waardoor de basis ontstond voor het Oeteldonkse feest zoals dat nu wordt gevierd.

Tijdens carnaval werd de stad omgedoopt tot het dorp Oeteldonk en veranderden Bosschenaren in boeren en durskes. Het dorp kreeg een eigen bestuur met onder meer Burgervaojer Peer van den Muggenheuvel tot den Bobberd. Die naam verwees naar het landgoed van de familie Godschalk in Den Dungen en vormde daarmee een spottende verwijzing naar de bisschop die carnaval wilde verbieden. Peer trad in 1882 voor het eerst op als eerste boer en groeide uit tot het zelfverzekerde, soms lompe maar herkenbare boegbeeld van het feest.

Sinds 1925 wordt Peer bijgestaan door Kees Minkels, zijn Assessor. Kees is trouw en behulpzaam, al lopen zijn goede bedoelingen niet altijd goed af. Juist die verhouding maakt het duo al ruim honderd jaar tot een vast onderdeel van Oeteldonk.

De traditie krijgt in de loop der tijd onvermijdelijk ‘krasjes’, maar volgens de tekst hoeft dat geen reden te zijn om haar te vervangen. Net als een oud schilderij kan Oeteldonk laag voor laag worden opgefrist, zolang het oorspronkelijke verhaal behouden blijft. Wat met zorg is opgebouwd, moet niet worden uitgewist, maar met respect worden gerestaureerd.