Frans zag de industrie in Moerdijk groeien: 'Ik was een van de eersten'

In dit artikel:

Frans (geboren 1948) groeide op in Moerdijk, in een huis dat later bij de watersnoodramp werd verwoest. Na de ramp kreeg zijn gezin een woning die Nederland cadeau kreeg uit Noorwegen; die Noorse woning bewoont hij nog steeds, op enkele onderbrekingen na toen hij als beroepsmilitair 2,5 jaar in Duitsland verbleef. In Duitsland leerde hij ook zijn eerste vrouw kennen; met haar kreeg hij twee zoons. Zijn huidige vrouw is ook Duits, leerde Nederlands en raakte via de tennisvereniging ingeburgerd in het dorp.

Het huis en de omgeving zitten vol persoonlijke herinneringen: de haven waar de jeugd zich afspeelde, zwemmen achter de dijk toen er nog eb en vloed was, en de katholieke kerktoren waar hij als jongen met een vriendje in klom. Die kerk maakte plaats voor het dorpshart, maar plekken zoals waar zijn geboortehuis stond blijven hem aantrekken. Zijn ouders zijn in Moerdijk begraven; hij onderhoudt hun graf en helpt ook andere graven bijhouden als hij ziet dat de bloemen verwaarloosd zijn — kleine gebaren die volgens hem verbindend werken.

Sinds 1987 heeft Frans een bedrijf op het industrieterrein aan de Appelweg opgezet; hij was een van de eerste bedrijven daar. Inmiddels runnen zijn zoons het bedrijf, maar hij is trots op wat hij heeft opgebouwd. Naast zijn zakelijke activiteiten is hij een actief sporter: tennissen, vaak drie keer per week, en competitiebiljarten waarmee hij veel sociale contacten onderhoudt.

Frans prijst de sterke gemeenschapszin van Moerdijk: iedereen kent elkaar en men staat klaar bij uitvaarten of andere gebeurtenissen. Tegelijk ziet hij met zorg dat de kern van echte Moerdijkers krimpt en dat nieuwkomers minder deelnemen aan het verenigingsleven. Hij hoopt dat investeringen in wonen en voorzieningen doorgaan zodat het dorp leefbaar blijft. Verhuizen wil hij niet: zijn band met Moerdijk is emotioneel en van levenswaarde, iets wat volgens hem niet in geld is uit te drukken.