Frits Spits vindt na zijn radio-afscheid troost in taal en muziek

In dit artikel:

In het radioprogramma KEIgoeiemorgen! sprak Jordy Graat woensdagochtend met Frits Spits over zijn afscheid en het bijbehorende dagboek. Spits beschouwt het boek vooral als een loflied op liefde — voor het leven, de radio, de taal, de muziek en de liefde zelf.

Hij vertelt hoe hij toeleefde naar zijn laatste uitzending (op 27 december) en worstelde met wat hij het eigenhandig bedachte begrip “verdwijnpijn” noemde: het vreemde, onwennige gevoel dat volgt op het stoppen na decennia radio maken. Vooral de stilte en het missen van collega’s maakten die overgang lastig. Tijdens de repetities voor zijn finale drong het echt tot hem door: “Potverdorie, het is afgelopen.” Toch wilde hij in die uitzending niet sentimenteel klinken; hij vond het uiteindelijk “een ongelooflijk mooie uitzending” en noemt het misschien wel het beste programma dat hij ooit maakte.

Muziek vormt een rode draad in het dagboek: bij bijna elke dag hoort een liedje. Als maker van programma’s als De Taalstaat luisterde Spits veel muziek, en hij gebruikte nummers zowel om gevoelens te versterken als om juist contrast te bieden wanneer een onderwerp zwaar werd. Aan het einde van het gesprek koos hij het nummer ‘Houd me vast’ van Wende en Antoon en prees Wende als een zeldzaam goede artieste.

Hoewel hij zelf niet meer presenteert, blijft radio voor Spits troost bieden: luisteren geeft hem nog evenveel plezier als het maken ervan.