Omstreden hondenfokker vecht sluiting aan met vergunning uit 1982

In dit artikel:

Een hondenfokker in Brabant moet in februari stoppen met zijn huidige fokkerij en hondenhouderij. Volgens de gemeente past een hondenbedrijf niet binnen het geldende bestemmingsplan. De fokker bestrijdt de gedwongen sluiting en wijst erop dat hij al jarenlang, naar eigen zeggen al honderden jaren, op dezelfde plek honden houdt.

Uit gemeentelijke stukken blijkt dat de fokkerij in elk geval sinds 1982 op het perceel actief is, hoewel de bestemmingsplannen sindsdien geen hondenbedrijf toestonden. De gemeente zegt dat zij niet eerder wist wat er op het terrein gebeurde en daarom niet handhaafde. Dat staat echter op gespannen voet met een interne e-mail uit 2023 waarin een ambtenaar de fokkerij al benoemde. In 2024 volgde bovendien een handhavingsverzoek. De gemeente verklaart het uitblijven van optreden met keuzes in toezicht, handhaving en beschikbare capaciteit.

Door het gebrek aan ingrijpen kon de fokkerij doorgaan. Volgens cijfers die dierenrechtenorganisatie House of Animals bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland opvroeg, werden de afgelopen twaalf jaar 3.165 puppygeboorten gemeld, gemiddeld 263 per jaar. De fokker heeft daarnaast een vergunning uit 1982 aangeleverd die de gemeente niet in haar systemen kon vinden. Die gaf volgens de gemeente destijds wel toestemming voor een hondenbedrijf, maar vermeldde niet hoeveel honden waren toegestaan. In stukken uit 2002 staat een capaciteit van maximaal 75 honden, terwijl de gemeente in april 188 honden aantrof.

De fokker beroept zich op overgangsrecht om legalisering mogelijk te maken. Dat recht kan bestaande activiteiten toestaan, maar de sterke uitbreiding van het aantal honden kan daarbij een obstakel vormen. De oude vergunning betekent daarom niet automatisch dat de fokkerij in de huidige omvang mag doorgaan.