Met haar fotocamera geeft Anita mensen met een beperking een gezicht

In dit artikel:

Anita uit Heeze ontdekte tijdens de coronapandemie de fotografie. Zonder enige ervaring begon ze met een online cursus op haar telefoon. Ze raakte gefascineerd door de invloed van licht, sfeer en het vastleggen van bijzondere momenten.

Haar gezin was aanvankelijk haar belangrijkste onderwerp. Zo volgde ze haar oom Robert, die vanaf zijn zesde in een instelling woont, een dag met haar camera. Ze fotografeerde hem zonder regie tijdens zijn werk op de boerderij, zijn wekelijkse zwempartij en de momenten waarop hij zich even terugtrok. De beelden lieten haar familie zien hoe gelukkig en vertrouwd Robert zich in zijn omgeving voelt. Dat bracht Anita ertoe zich verder toe te leggen op het fotograferen van mensen met een verstandelijke beperking.

Inmiddels legt ze uiteenlopende verhalen vast: van een zevenjarig meisje met ernstige epilepsie tot een intieme bruiloft en de bewoners van een Thomashuis. Ze probeert de mensen te fotograferen zoals ze werkelijk zijn, zonder iets te ensceneren of te verbloemen. Daarbij zoekt ze steeds naar de juiste balans tussen nabijheid en afstand. Haar ervaring in de zorg helpt haar om vertrouwen op te bouwen.

De opdrachten zijn voor Anita vaak emotioneel. Wanneer een foto haarzelf raakt, ziet ze dat als een teken dat ze het verhaal en de betekenis van het moment goed heeft weten te vangen.