Minke Booij raakt opvang voor gehandicapte zoon kwijt: 'Heel zwaar'

In dit artikel:

De 13-jarige Lode heeft een zeldzame afwijking aan het KCNQ2-gen en daardoor een zware verstandelijke beperking. Hij kan niet praten, is niet zindelijk en heeft bij vrijwel alles hulp nodig. Tegelijkertijd is hij lichamelijk zeer actief: hij rent, klimt en springt veel. Omdat hij voortdurend toezicht nodig heeft en kan weglopen, is alleen buiten spelen niet veilig.

Lode gaat naar een zorginstelling in Dussen, waar hij ook logeerde. Die opvang stopt omdat zijn zorgvraag te intensief is geworden voor de begeleiders. Een nieuwe plek vinden is moeilijk door de combinatie van zijn beperking, gedrag en beweeglijkheid. Hij staat inmiddels op ongeveer vier wachtlijsten, terwijl zijn moeder Minke instellingen bezoekt om mogelijkheden te onderzoeken.

Door het gebrek aan geschikte logeeropvang overweegt het gezin zelfs permanente uithuisplaatsing, hoewel Minke haar zoon liever thuis houdt. De logeerweekenden waren belangrijk om het gezin te ontlasten, tijd met haar oudste zoon door te brengen en te kunnen werken. Zonder opvang vreest Minke haar baan en financiële zelfstandigheid te verliezen. Ze benadrukt dat ouders niet zelf opvanglocaties zouden moeten hoeven oprichten en wil voorkomen dat haar hele leven alleen nog uit zorg bestaat.