Moerdijk is al tien jaar thuis voor Roland: 'Hopen dat het blijft bestaan'
In dit artikel:
Op 11 november 2025 kwam het Brabantse dorp Moerdijk plotseling onder vuur te liggen toen vrijwel de hele gemeenteraad stelde dat het dorp, vanwege een omvangrijke energie-infrastructuuropgave, geen toekomst zou hebben. Hoewel er nog geen definitief besluit is genomen, staat het leven van de ongeveer 1.100 inwoners volop ter discussie. ZuidWest Update portretteert enkele bewoners; één daarvan is Roland Delavigne.
Roland en zijn vrouw trokken tien jaar geleden van het Noordereiland in Rotterdam naar Moerdijk omdat hij veel in Brabant werkte en de files weg wilde hebben. Ze werden meteen gecharmeerd door de sfeer: een oldtimershow die dag, het nabijgelegen bos en schapen op de dijk maakten indruk. Het huis en de leefomgeving voelden direct als thuiskomen. In tegenstelling tot hun anonieme woonplek in Rotterdam ervaarden zij snelle sociale aansluiting: begroetingen in de straat, buurtborrels in de zomer en wandelingen door de polder met bezoek dat telkens de rust van het dorp opmerkt.
Praktisch moest het stel zich aanpassen — er was geen supermarkt, maar een vriezer bood uitkomst — en ze genoten van dagelijkse ontspanning: boswandelingen, het kleine strandje en een dorpsgevoel dat Roland vergelijkt met Zuid-Frankrijk. Hij kende de omgeving al van vroeger, toen hij met een vriend motoren testte en rondreed langs Moerdijk, en zag het dorp de afgelopen tien jaar zichtbaar opbloeien (wegverbeteringen en verzorgde uitstraling).
Hoewel Roland niet van nature een verenigingsmens is — hij en zijn vrouw werken veel en hij besteedt weekenden vaak aan hiken en hun verbouwing — sloten ze zich eind vorig jaar toch aan bij de Dorpstafel Moerdijk. Zijn vrouw zet zich in voor leefbaarheid; Roland houdt zich bezig met behoud. Zo raakt hij geleidelijk meer betrokken bij het gemeentelijke en sociale leven zonder zijn meer teruggetrokken aard geheel te verliezen.
Over de toekomst blijft Roland bezorgd maar licht optimistisch, afhankelijk van een beslissing die in juni wordt verwacht. Hij wil de verbouwing afronden — “ik ga de buitenkant nog schilderen” — en hoopt nog jarenlang in het dorp te blijven, bij voorkeur tot zijn pensioen. Mocht het dorp toch verdwijnen, overweegt hij samen met anderen naar een nabijgelegen dorp te verhuizen, al erkent hij dat dat een ingrijpende stap zou zijn omdat de onderlinge betrokkenheid nu groot is. Roland vindt het pijnlijk dat een dorp met meer dan duizend jaar geschiedenis zo ter discussie staat en hoopt op behoud.