Dubbel gevoel in Molukse wijk: erkenning naar leed komt te laat

In dit artikel:

In buurthuis Toma rollen tijdens de wekelijkse bingo de balletjes, maar aan tafel overheerst een ander onderwerp: het lopende onderzoek naar de misstanden richting de Molukse gemeenschap vanaf de jaren vijftig en de vraag of premier Rob Jetten daar eventueel excuses voor zal aanbieden. Bewoners van verschillende generaties reageren met gemengde gevoelens. Diana Matenahora (67) is blij dat de geschiedenis nu serieus onderzocht wordt en hoopt dat het verhaal van haar gemeenschap eindelijk een plek krijgt in de boeken, maar vindt het verdrietig dat veel direct getroffenen er al niet meer zijn. Oudere mannen van rond de zestig zeggen dat de gebeurtenissen nog steeds pijn doen en dat erkenning vooral bedoeld had moeten zijn voor hun ouders en grootouders.

Het onderzoek richt zich op hoe Molukkers na aankomst in Nederland zijn behandeld en op de doorwerking van die ervaringen vandaag de dag. In Toma komt financiële compensatie nauwelijks ter sprake; gemeenschap, herkenning en concrete herstelmaatregelen krijgen meer aandacht. Chelsea Manuhutu (31) benadrukt dat huisvesting en het behoud van hechte Molukse wijken cruciaal zijn voor jongere generaties: sommige jongeren verdienen net te veel voor sociale huur, andere vinden geen betaalbare woningen. Zij ziet betere woonmogelijkheden en een sterk ondersteuningsnet als vormen van herstel.

Alle ogen zijn gericht op zondag, wanneer in Rotterdam het Nationaal Moluks Monument wordt onthuld en er verwacht wordt of Jetten excuses uitspreekt. Voor velen is dat een stap naar erkenning — sommigen hopen zelfs op excuses van het koningshuis vanwege lang gevoelde loyaliteit aan de Nederlandse kroon. Ondertussen gaat de bingo door, maar de gesprekken over erkenning zijn nog lang niet voorbij.