Het bonnetje om drugsafval op te ruimen gaat naar de belastingbetaler

In dit artikel:

In Brabant worden volgens de politie gemiddeld zo’n 43 dumpingen met drugsafval per jaar aangetroffen. Dat afval van synthetische drugs (zoals xtc en cocaïne) bevat gevaarlijke stoffen, kan natuur en (drink)water beschadigen en vraagt om gespecialiseerde, beschermde opruimploegen. Waterschappen, zoals Aa en Maas, grijpen in om te voorkomen dat het in drinkwater terechtkomt; het daadwerkelijk afvoeren en neutraliseren gebeurt door gespecialiseerde bedrijven.

De rekening voor die opruimacties komt meestal neer op de overheid: gemeenten en provincies melden kosten bij een loket van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), waarna het Rijk via een verdeelsleutel uitkeert. Voorheen liep dat via BIJ12. Toezichthouder Teun Biljouw (Waterschap Aa en Maas) zegt hierover: "Het liefst houden we vast aan het principe: de vervuiler betaalt. Dat is een heel goed principe, maar als je niet weet wie de vervuiler is, dan kan dat niet en dat gebeurt helaas vaak."

Opruimen is duur: uit BIJ12-cijfers blijkt dat in 2025 tot 1 december €320.734 subsidie is verstrekt voor 15 dumpingen; in 2024 was dat €437.228 voor 13 zaken — gemiddeld ruim €33.000 per dumping. Sinds februari 2026 moeten particulieren of grondeigenaren die getroffen zijn een aanvraag voor vergoeding indienen bij hun gemeente, die de melding vervolgens bij de VNG maakt. Het grote probleem blijft vaak dat de daadwerkelijke dader onbekend is, waardoor de kosten bij de gemeenschap blijven hangen.