Ricky moest onder dwang zoons afstaan en hoopt op excuus overheid: 'Heling'

In dit artikel:

Ricky Vosters (74) uit Hooge Mierde voelt enige opluchting nu er in de Tweede Kamer schijnbaar steun groeit voor officiële excuses aan de duizenden zogeheten afstandsmoeders die tussen 1956 en 1984 onder druk hun pasgeborenen moesten afstaan. Ricky, die zelf op jonge leeftijd twee zoons verloor nadat familie, kerk en instanties zoals de Raad voor de Kinderbescherming invloed uitoefenden, leeft nog steeds met hardnekkig trauma: bij haar eerste bevalling kreeg ze een handdoek over haar gezicht en hoorde zij alleen het gehuil van haar baby. “Excuses zouden een stukje heling voor mij kunnen zijn”, zegt ze, maar ze blijft voorzichtig door eerdere teleurstellingen.

Volgens het artikel betroffen ruim dertienduizend vrouwen, veelal ongehuwde moeders in instellingen als Moederheil in Breda en Huize De Bocht in Goirle. Afgelopen juni erkende de commissie in het rapport Schade door Schande dat slachtoffers levenslange schade hebben opgelopen, maar het rapport deed geen expliciete aanbeveling voor staatsexcuses. Dat staat in contrast met landen als Australië, België, Ierland en Schotland, waar wél formele excuses zijn aangeboden.

Ook Peter van Aar uit Oss, zelf afgestaan uit Moederheil en later herenigd met zijn biologische moeder, ervaart de erfenis van die praktijk: persoonlijk opgroeien in een liefdevol adoptiegezin, maar met blijvende vragen over afkomst en bij zijn moeder zichtbare littekens van het trauma. Zowel hij als Ricky hopen dat erkenning en excuses moeders kunnen bevrijden van schuldgevoelens en ruimte geven voor herstel.