Na twee boeken komt veteraan Duncan langzaam van zijn trauma af

In dit artikel:

Voormalig militair Duncan werkte tijdens drie missies in een geneeskundige VN-eenheid, waar hij veldhospitalen bemande en met ambulances gewonden vervoerde. Door het VN-mandaat mocht zijn eenheid niet ingrijpen in het conflict. Daardoor moest hij soms doorrijden terwijl burgers, onder wie vrouwen, kinderen en ouderen, gewond langs de weg lagen. Hij vreest dat hulp aan bijvoorbeeld een moslimvrouw door een Servische schutter als partijdigheid zou worden gezien.

Ook de redding van VN-militairen liet diepe sporen na. Zo deed Duncan anderhalf uur over de tocht naar een Britse bomopruimer die een arm en een been had verloren en boven op een tweede mijn lag. De beelden en geluiden bleven hem achtervolgen. Na een beschieting tijdens zijn terugreis naar huis bleef hij in de ‘oorlogsstand’ staan, waardoor hij niet meer kon aarden in het burgerleven en zijn huwelijk onder druk kwam te staan.

Duncan negeerde aanvankelijk zijn klachten. Hij liep tijdens een missie een granaatscherfverwonding op, werd afgekeurd voor defensie en belandde uiteindelijk in een rolstoel. Na psychische behandeling kon hij weer lopen en schreef hij een boek. Enkele jaren geleden kreeg hij echter een zware terugval, mede na het bekijken van een film over oud-militair Marco Kroon.

Zijn behandelaar wees hem vervolgens op moral injury: psychisch letsel dat niet alleen voortkomt uit angst, maar ook uit schaamte en schuldgevoel omdat iemand anderen niet heeft kunnen helpen. Traumabehandeling richt zich daardoor niet altijd op het juiste probleem. Duncan leerde zijn verantwoordelijkheid in een ander perspectief te zien: hij kon de burgers niet redden omdat het VN-mandaat dat verbood.

Over zijn terugval schreef hij een nieuw boek, met een titel die verwijst naar zijn ‘bloedende hart’. Duncan hoopt daarmee niet alleen militairen, maar ook politieagenten en brandweermensen te helpen die met vergelijkbare morele verwondingen kampen.