Familie Bolle Jos vindt het belachelijk dat ze stiekem gevolgd worden
In dit artikel:
De zus, moeder en vader van Jos Leijdekkers — bijgenaamd "Bolle Jos", al drie jaar bovenaan de Nationale Opsporingslijst — stonden woensdagochtend in Rotterdam terecht op verdenking van witwassen: justitie stelt dat de familie heeft meegeprofiteerd van zijn criminele opbrengsten. Bij de start van het proces zei de advocaat van de zus dat zij jarenlang intensief is gevolgd, afgeluisterd en gehackt: observatie thuis (waarschijnlijk in Breda), in de auto, tijdens het uitlaten van de hond, bij een uitje naar Zoutelande en op een verjaardagsfeest. Volgens de verdediging ging het echter niet om haar, maar om het opsporen van haar broer.
De zaak kreeg meteen een kink in de kabel doordat de moeder vorige week het vertrouwen in haar raadsman opzegde en nu toch wil verklaren; dat leidde tot uitstel van haar proces en dat van de dochter tot komend najaar. De vader (71) wilde dat de procedure doorging; zijn zaak ging door en de officier van justitie eiste zeven maanden cel.
Als bewijs voert het OM onder meer berichten in cryptocommunicatie aan die aan Bolle Jos worden toegeschreven, en aanwijzingen dat een kostbaar horloge via een Antwerpse juwelier bij de vader in Rotterdam terechtkwam. Een taxateur schatte het horloge op circa 110.000 euro; gezien de beperkte omzet van het vadersbedrijf vond de officier dat die waarde moeilijk te verklaren is. De vader ontkent elke betaling: "Ik heb nooit iets gekregen van mijn zoon, nooit." Hij klaagde ook over jarenlange observatie — ook in Dubai en Spanje — en over wat hij ziet als felle mediaberichtgeving die hem en zijn familie beschadigt.
De verdediging hekelt de inzet van middelen: stelselmatige taps, afluisterapparatuur (waarbij een monteur eens een toestel achter een vaatwasser vond) en zendmastgegevens. Advocaten en familie stellen dat politie en media de familie als lokaas gebruiken om Jos op te sporen, terwijl het OM stelt dat onderzoek naar hem leidde tot ontdekkingen over de familie. De zaak belicht de spanningen tussen agressieve opsporingsmethoden in grootschalig drugsonderzoek en de rechtspositie van vermeende bijpersonen.